Kinderuitspraken

Kinderen hebben heel veel fantasie en linken dingen aan elkaar die voor ons onzin lijken, maar voor hen echt zijn.
In ons gezin is dit net zo.
Hier vind je een bloemlezing van de gesprekjes die ik met mijn zoontjes voerde, en dan vooral met mijn oudste zoon die toen 4 jaar was. Onze jongste zoon was toen 1,5 tot 2 jaar, maar hij is pas redelijk beginnen praten toen hij bijna 2,5 jaar was.

Met mijn twee slapende kinderen in de wagen schuif ik aan aan een rotonde. Plots hoor ik de sirene van een ambulance. Ik zet de wagen snel aan de kant zodat de ziekenwagen door kan rijden. Mijn oudste zoon wordt gewekt door het lawaai en ik vind het het ideale moment om hem uit te leggen dat je aan de kant moet gaan als er een ambulance met sirene en/of lichten aan komt. "Maar wat gebeurt er als de auto's niet aan de kant gaan?", vraagt hij, maar hij heeft al meteen zelf het antwoord klaar: "Dan stapt de meneer uit en roept: (en mijn zoontje roept zo luid en boos hij kan) "Ga weg! Ga weg!". Even vreesde ik dat kleine broer zou huilen van de schrik door die boze toon, maar uiteindelijk was ik het die traantjes liet ... van het lachen.


---


In de auto op de achterbank:

Kleine broer stoot geluidjes uit, hij kan nog niet echt praten.
Grote broer: "Stil zijn, broer, anders gaat mama verkeerd rijden!"

---

Mijn vier-jarige zoon zit aan de ontbijttafel met een ontbijtkoek:

"Kijk, ik eet een drie-clairtje!"

---

We kijken samen naar het 13u journaal op één en zien het bericht over de verjaardag van Will Tura.
Ik leg uit aan mijn oudste zoon dat die zanger vandaag jarig is. Zijn reactie:

"Dan moeten we bloemen plukken en dan een gaatje in de tv maken zodat we de bloemen kunnen geven."


---


Na een verkwikkende ochtenddouche, kom ik naar beneden.
Mijn jongste zoon toont een giraf en zegt trots: "paaa". "Jaaaa, een paard!" Welja, eigenlijk een giraf, maar ik ben super blij dat hij een woordje zegt omdat we soms beginnen te twijfelen aan de taalontwikkeling van onze 2-jarige.
Maar plots loopt er melk uit ons klein mannetje zijn mondje. Als baby spuugde hij ook al als hij kaka moest doen en nu heeft hij weer zo'n periode.
Grote broer reageert: "Kijk, broer is overgegeeft!"


---

Papa herstelt de deur van de koelkast. Onze 4-jarige komt er bij staan.
"Ik ga aan mijn vriendje vertellen dat papa de dijskast kapot gemaakt heeft."
Ik dacht dat ik hem verkeerd begrepen had en vraag: "De wát?".
"De dijskast!"

Pas 's avonds begrijp ik waarom hij dat verkeerd zegt als ik hoor wat mijn vriend zegt: "Ga je de kaas in d'ijskast leggen?"

Later valt het mij op dat zijn ijsjes ook vreemd klinken. Ons zoontje eet geen 'ijsjes', maar 'nijsjes'.
Natuurlijk, want hoe vaak vragen wij niet: "Wil je 'n ijsje?"

---

Onze oudste zoon is nog niet zo vertrouwd met poezen, maar vandaag, na schooltijd, komt er een kat naar ons dus waagt hij zijn kans om hem te aaien.
Hij aait wat onwennig en springt nu en dan giechelend achteruit.

"Mama, ik zat tegen de staart."
Ik leg uit dat je de staart wel mag aaien, maar dat je er niet mag aan trekken.
"Ja, want anders is de staart er af en dan moet je naar 't spoed. En dan moeten ze de staart er weer aan doen en dat gaat niet goed. Misschien moeten ze het dan met plakband doen en dat heeft de poes niet graag."

---

Mijn oudste zoon eet een chocolade muntje dat hij van de Sint gekregen heeft.

"Mama, er bestaan ook chocolade muntjes, hé?"
"En wat denk je dat je aan het eten bent?"
"Een centje!"

---

Deze middag komt Sinterklaas naar de school van onze zoon, dus wil ik vanmorgen polsen of mijn kleuter er zin in heeft.

"Wie komt er vanmiddag naar school?"
"Mama!"
"Ja, maar er komt nog iemand anders."
"Oma? ... Opa?"
"Nee, zij komen niet. Er komt iemand met zijn vriend."
"Mijn peter!"
"Nee, niet jouw peter." Maar dat was een goeie gok want zijn peter heeft een vriend.
"De vriend van mijn peter?"
"Nee, hij ook niet. De vriend is zwart."
"Zwarte Piet!"
"Ja! En wie nog?"
"Nog een zwarte piet?"
Pff, ik geef het op!
"Sinterklaas!"
Amaai, dat heeft lang geduurd.

Maar zoonlief zag het volledig zitten en heeft geen enkel traantje gelaten.

Mijn doel van de dag: soep en spaghettisaus maken

Ik probeer dagelijks een doel te halen, een extra taak naast het gewone dagelijks werk. Meestal zijn dit huishoudelijke taken zoals de living dweilen of de was strijken of verse lakens op de bedden leggen. Maar soms geef ik mezelf een meer creatieve taak, zoals morgen, dan moet ik een verjaardagskaart voor mijn nichtje maken.

Maar vandaag was het soep en spaghettisaus maken. Een eenvoudige taak zou je denken. En eerlijk gezegd dacht ik dat oorspronkelijk ook. Maar dat was buiten de kinderen gerekend.

Na het werk ben ik snel naar de supermarkt gegaan voor de groenten, dan snel naar de crèche om dan meteen naar huis te gaan zodat ons kleintje aan zijn middagdutje kon beginnen. De inkopen wegzetten, eten, ondertussen het nieuws lezen op internet, opruimen, de was in de wasmachine steken ... Toen ik naar school vertrok zat ik nog volledig op schema: alles stond klaar om aan het koken te beginnen als ik terug thuis kwam.

Maar toen ging het mis.
Op weg naar huis zei mijn kleuter dat zijn broek nat was want hij had pipi gedaan.
Oké dat zullen we thuis wel eens bekijken.
Snel naar huis.
Jassen uit, schooltas leeg maken.
"Mama, mag ik een koek?" "Natuurlijk, schat, neem maar."
Maar eerst toch eens die broek checken. Meneertje is nat van boven tot onder: onderkant van t-shirt en trui, broek volledig kletsnat, onderbroek en sokken hetzelfde, zelfs zijn schoenen waren nat.
Oké, daar gaat mijn plan om meteen groenten te snijden.
Eerst die man in bad en uithoren wat er gebeurd is.
Hij zou van de juf even moeten gewacht hebben met plassen, dan het niet meer kunnen ophouden en uiteindelijk niet gezegd aan de juf. En als ik hem mag geloven zou het al van vóór de namiddagspeeltijd gebeurd zijn.
En plots kwam het: "mama, jij bent Sinterklaas!"
Ik viel bijna achterover, maar kon mij snel herpakken: "Maar nee, dat is toch niet waar!"
Naar beneden met een propere jongen in pyjama.
Mailtje sturen naar de juf om te vragen hoe we het broekplassen zullen oplossen want het is al de derde keer op één week tijd dat dit gebeurt. En mijn zoon is al twee jaar proper.
"Mama, ik moet kaka doen." "Ga maar, jongen."
Was in de droogkast steken. Ondertussen mijn mama bellen om wat steun te krijgen, snel vertellen over natte broek en Sinterklaas. Vuile poep afvegen. Handen wassen.
Was is aan het drogen, nu wortels schillen terwijl ik nog steeds handenvrij aan het bellen ben.
Jongste zoon begint te huilen.
Met de telefoon in de hand mijn kleintje uit bed halen.
Kleintje nat. Net als zijn slaapzak.
Kleintje uitkleden en nu toch maar eens stoppen met bellen.
Koorts nemen: 37,8. Niet goed! Hij heeft een blafhoest. Slaapzak en alle natte kleren van de twee jongens in de wasmachine.
Hoest proberen opnemen om naar mama door te sturen. Lukt niet, maar ik heb nu wel een hilarisch audio fragment waarop je mij hoort zeggen: "hoest eens!" en kleintje dat antwoord: "hoest".
Kleintje op potje, voelt zich niet goed. TV aanzetten.
Online afspraak bij pediater maken.
Kleintje aansporen om mee naar boven te gaan om te wassen. Hij wil niet. Zelf naar boven gaan in de hoop dat hij mij zal volgen. Lukt niet. Terug naar beneden, kleintje oppakken en in bad stoppen. Krijsen.
Koorts nemen: 38,2.
Ondertussen is het al 18u en heb ik enkel geschilde wortels en courgettes.
Ui snijden en stoven. Wortels met Tupperware mixer in kleine stukjes doen. Is lastig en duurt lang. Ondertussen komt kleintje naar mij, wil aandacht, voelt zich niet goed. Hij gaat op een bankje in de keuken zitten.
Mij zorgen maken en een oplossing bedenken voor als hij morgenochtend koorts heeft want dan mag hij niet naar de crèche, kan ik dus niet gaan werken, maar kan ik wel donderdagmiddag langer werken.
Een blik tomaten bij de saus doen en water bij de soep.
"Wat wil je op je boterham?" "Kaas" "Jij gaat moet wachten. Ik ga eerst broer zijn fles geven, maar ik wil eerst nog de courgettes bij de saus doen."
Courgettes snijden en bij de saus.
18u45
Help, al zo laat en de jongens hebben nog niet gegeten.
Fles melk opwarmen en in kleintje zijn handen steken. Hij zit ondertussen al een tijdje in zijn zeteltje TV te kijken.
Kaas laten proeven aan oudste zoon. "Nee, ik wil andere kaas."
Boterham ontdooien - "wat wil je drinken" - boter en kaas opleggen. Toch even kijken naar mijn kookpotten.
Was in de droogkast steken, maar de vorige was is nog niet droog, dus de hemden die er tussen zaten uithalen en ophangen in de living.
"Als je wil, mag je aan jouw tafeltje eten." - ik doe nu gewoon alles om de kinderen rustig te houden en hen zo snel mogelijk te doen eten.
Een beker melk opwarmen voor mijn oudste zoon.
Paprika's beginnen snijden.
Papa komt thuis. Kinderen super enthousiast.
"Ah, eten we spaghetti?"
"Ja, als het ooit klaar geraakt."
"Eet verder, doe voort, het is al heel laat"
Proberen mijn vriend op de hoogte te brengen van de gezondheidstoestand van onze jongste.
Tijdens het paprika snijden instructies geven over hoe de oudste moet puffen (hij puft nu al een week maar papa weet nog steeds niet hoe het moet).
De oudste gaat slapen met papa.
Kleintje wil mee naar boven. Na veel gezaag neemt papa hem mee en komt er na een paar minuten mee terug.
Slaapzak van kleintje zoeken in de droogkast, nog niet helemaal droog, maar het zal moeten volstaan.
Kleintje wil niet gaan slapen, zit op zijn potje TV te kijken.
Spaghetti koken. Soep mixen. Saus is zo goed als klaar.
"Schat! Kom jij eens zijn koorts nemen want het lukt niet zo goed."
Koorts kleintje nemen, nog steeds te hoog. Nurofen geven zodat hij hopelijk goed slaapt.
Kleintje gaat met papa naar bed.
Tafel dekken.
19u45 we kunnen aan tafel.
Eten, beetje praten - vooral over die natte broek.
Mail van de juf beantwoorden.
Soep in diepvriespotten doen.
Saus in diepvriespotten doen.
Komt mijn vriend in de keuken: "Het is nu al 20u50 en ik ben eindelijk klaar met mijn werk. Wanneer kan ik nog eens fietsen?"
En wat moet ik dan zeggen? De keuken staat op z'n kop en ik ben ook al de hele tijd bezig.
Foert! Het eten in de diepvries en ik ga ook lekker in de zetel zitten. Opruimen kan morgen ook nog!

Wat is het leven van een halve huismoeder toch zalig! (denkt mijn vriend)

Jongens en hun kapotte broeken

Toen onze oudste zoon nog niet naar school ging, hoorde ik verhalen van andere moeders met iets oudere zonen dat die jongens wekelijks zeker één kapotte broek hadden. Ik kon dat maar moeilijk geloven en dacht dat het mij niet zou overkomen 'want ik zou mij dan wel eens goed kwaad maken'.

Tot mijn zoon vorig jaar in de eerste kleuterklas zat. In de eerste schoolweek had hij drie kapotte broeken. En ik zag in dat kwaad worden niet zou helpen.
En aangezien ik niet van plan was om wekelijks nieuwe broeken te kopen, kocht ik herstelstof die ik aan de binnenkant vast streek. Maar na een aantal keer dragen kwam het los of werd het gat groter. Dus een nieuwe lap er op, en nog één, en nog één, ...
Tot hij een tijdje geleden binnen kwam tijdens het op straat spelen: "kijk, mama, mijn broek is kapot". Een scheur van zijn knie tot aan zijn dij. Grrr, er zat inderdaad een gat in dat ik opnieuw moest plakken, maar nu kon ik er niets meer aan doen.

Tenzij ... als ik uit die broek nu eens lapjes knip om al zijn andere broeken te herstellen?

En zo geschiedde ...
Op een middag was ik met mijn kinderen op bezoek bij mijn mama en begon ik er aan.

Lapje knippen.
Boordje omnaaien - nee, zei mama, dat naai je meteen om als je het lapje aan de broek naait.
Geen boordje omnaaien.
Lapje met kopspelden vastzetten.
"Moet je geen appelsien hebben?" - "Euh, ja zeker?"
"En wat moet ik nu met die appelsien?" - mama lacht stilletjes, eindelijk kan ze mij nog eens iets aanleren.

"Steek de appelsien in de broekspijp zodat je de achterkant van de broek niet vast naait."

Na even proberen lukte het. Nu en dan kwam er een appelsiengeurtje vrij als ik even te diep in de appelsien prikte.

Maar het resultaat mocht er zijn. Het lapje zit goed vast en hopelijk kan deze broek weer een paar weken mee.