Kinderuitspraken

Kinderen hebben heel veel fantasie en linken dingen aan elkaar die voor ons onzin lijken, maar voor hen echt zijn.
In ons gezin is dit net zo.
Hier vind je een bloemlezing van de gesprekjes die ik met mijn zoontjes voerde, en dan vooral met mijn oudste zoon die toen 4 jaar was. Onze jongste zoon was toen 1,5 tot 2 jaar, maar hij is pas redelijk beginnen praten toen hij bijna 2,5 jaar was.

Met mijn twee slapende kinderen in de wagen schuif ik aan aan een rotonde. Plots hoor ik de sirene van een ambulance. Ik zet de wagen snel aan de kant zodat de ziekenwagen door kan rijden. Mijn oudste zoon wordt gewekt door het lawaai en ik vind het het ideale moment om hem uit te leggen dat je aan de kant moet gaan als er een ambulance met sirene en/of lichten aan komt. "Maar wat gebeurt er als de auto's niet aan de kant gaan?", vraagt hij, maar hij heeft al meteen zelf het antwoord klaar: "Dan stapt de meneer uit en roept: (en mijn zoontje roept zo luid en boos hij kan) "Ga weg! Ga weg!". Even vreesde ik dat kleine broer zou huilen van de schrik door die boze toon, maar uiteindelijk was ik het die traantjes liet ... van het lachen.


---


In de auto op de achterbank:

Kleine broer stoot geluidjes uit, hij kan nog niet echt praten.
Grote broer: "Stil zijn, broer, anders gaat mama verkeerd rijden!"

---

Mijn vier-jarige zoon zit aan de ontbijttafel met een ontbijtkoek:

"Kijk, ik eet een drie-clairtje!"

---

We kijken samen naar het 13u journaal op één en zien het bericht over de verjaardag van Will Tura.
Ik leg uit aan mijn oudste zoon dat die zanger vandaag jarig is. Zijn reactie:

"Dan moeten we bloemen plukken en dan een gaatje in de tv maken zodat we de bloemen kunnen geven."


---


Na een verkwikkende ochtenddouche, kom ik naar beneden.
Mijn jongste zoon toont een giraf en zegt trots: "paaa". "Jaaaa, een paard!" Welja, eigenlijk een giraf, maar ik ben super blij dat hij een woordje zegt omdat we soms beginnen te twijfelen aan de taalontwikkeling van onze 2-jarige.
Maar plots loopt er melk uit ons klein mannetje zijn mondje. Als baby spuugde hij ook al als hij kaka moest doen en nu heeft hij weer zo'n periode.
Grote broer reageert: "Kijk, broer is overgegeeft!"


---

Papa herstelt de deur van de koelkast. Onze 4-jarige komt er bij staan.
"Ik ga aan mijn vriendje vertellen dat papa de dijskast kapot gemaakt heeft."
Ik dacht dat ik hem verkeerd begrepen had en vraag: "De wát?".
"De dijskast!"

Pas 's avonds begrijp ik waarom hij dat verkeerd zegt als ik hoor wat mijn vriend zegt: "Ga je de kaas in d'ijskast leggen?"

Later valt het mij op dat zijn ijsjes ook vreemd klinken. Ons zoontje eet geen 'ijsjes', maar 'nijsjes'.
Natuurlijk, want hoe vaak vragen wij niet: "Wil je 'n ijsje?"

---

Onze oudste zoon is nog niet zo vertrouwd met poezen, maar vandaag, na schooltijd, komt er een kat naar ons dus waagt hij zijn kans om hem te aaien.
Hij aait wat onwennig en springt nu en dan giechelend achteruit.

"Mama, ik zat tegen de staart."
Ik leg uit dat je de staart wel mag aaien, maar dat je er niet mag aan trekken.
"Ja, want anders is de staart er af en dan moet je naar 't spoed. En dan moeten ze de staart er weer aan doen en dat gaat niet goed. Misschien moeten ze het dan met plakband doen en dat heeft de poes niet graag."

---

Mijn oudste zoon eet een chocolade muntje dat hij van de Sint gekregen heeft.

"Mama, er bestaan ook chocolade muntjes, hé?"
"En wat denk je dat je aan het eten bent?"
"Een centje!"

---

Deze middag komt Sinterklaas naar de school van onze zoon, dus wil ik vanmorgen polsen of mijn kleuter er zin in heeft.

"Wie komt er vanmiddag naar school?"
"Mama!"
"Ja, maar er komt nog iemand anders."
"Oma? ... Opa?"
"Nee, zij komen niet. Er komt iemand met zijn vriend."
"Mijn peter!"
"Nee, niet jouw peter." Maar dat was een goeie gok want zijn peter heeft een vriend.
"De vriend van mijn peter?"
"Nee, hij ook niet. De vriend is zwart."
"Zwarte Piet!"
"Ja! En wie nog?"
"Nog een zwarte piet?"
Pff, ik geef het op!
"Sinterklaas!"
Amaai, dat heeft lang geduurd.

Maar zoonlief zag het volledig zitten en heeft geen enkel traantje gelaten.

Puyenbroeck en zijn wespen

Vandaag zijn we op uitstap geweest naar recreatiedomein Puyenbroeck.
Dit is een heel leuk park, of toch het deel dat wij gezien hebben: plaats om te picknicken, een verkeersparcours om de verkeersregels te leren voor de -12 jarigen, een speeltuin met heel veel speeltuigen zowel voor kleine als voor grotere kinderen, plaats om te petanquen, een zandbak met heuveltjes en waterkanonnen en kleine fonteintjes om nat te worden tijdens het spelen, pedalo's en roeibootjes op de vijver, ...
Maar wat ze ook hebben, en waarvoor ze met heel veel borden waarschuwen, zijn ... wespen.
Normaal gezien heb ik niet zo'n probleem met wespen. Oké, ik ga ze niet opzoeken, maar ik ga er ook niet naar slaan of er van weglopen. Aangezien ik redelijk allergisch ben voor beten en steken van allerlei dieren (voornamelijk muggen, maar ook bijen en wespen) moet ik er ook wel voor opletten.
Maar dus op het moment dat we al hadden beslist om terug naar huis te gaan, kwam er plots zonder aanleiding een wesp rond mij vliegen, kruipen over mijn hand, kriebelen aan mijn oor. Nuja, zonder aanleiding, ik was wel een ijsje aan het eten, maar die diertjes kwamen niet op mijn ijsje af, maar echt naar mij.
Op den duur werd ik zo radeloos (en ook wel een beetje bang om gestoken te worden) dat ik riep naar mijn vriend die achter mij aan kwam met onze kleinste zoon, dat ik er zo snel mogelijk weg wilde en alvast naar de auto ging. Op weg naar de wagen samen met mijn oudste zoon waren er plots geen wespen meer te bespeuren en heb ik in alle rust mijn ijsje kunnen delen met mijn zoon die al een hele tijd aan het bedelen was om een hapje, maar geen kreeg uit angst voor de wespen.